ऊन… ऊन… कडाक्याचं. डोक्यावरचा सुर्य की डोक्यातला… त्याच्या किरणांसारखेच तप्त विचार… चटके देणारे, मनाची लाही लाही करणारे. तापतं डोकं मग ह्या विचारांनी. तापलेल्या जमिनीवर वारे वाहू लागतात, मैदानावर उभी राहून मी त्या वाऱ्याच्या झळा पाहतेय… अलीकडे पलीकडे, मागे पुढे वारं पिंगा घालतंय. हळू हळू वावटळ तयार होतंय. गरम वारा, भोवतीची माती घेऊन गोल गोल गरागरा फिरतोय… त्यात छोटे मोठे "का?" सापडले आहेत. नाचतायत डोळ्यासमोर… "हे असंच का?, ती अशीच का? त्याला का नाही?मला का नाही?किंवा मीच का?"…
भांबावली आहे मी. "हे असं काय होतंय आपल्याला?" हे कळायच्या आधीच माती फेकली गेली डोळ्यात. आंधळी होतेय मी. क्रोधाने, मत्सराने, भीतीने… डोक्यात विचार, डोळ्यात राग. स्वच्छ काही दिसतच नाही.
नको नको म्हणत मी डोळे धरून पळतेय. भोवरा मागे येतोच आहे. असा कसा थांबेल? असे कसे हे "का?" माझी पाठ सोडतील? पण नाही… मला नाही त्यात अडकायचं. डोळ्यात कचकच, घळाघळा पाणी वाहतंय डोळ्यातनं. मला त्या वादळाला शमवलं पाहिजे. काय करू? कसं थांबवू?
पाण्याचा नळ सोडला. अख्खी बादली रिकामी केली डोक्यावर. डोळ्यात पाणी मारलं. खुपश्या बादल्या रिकाम्या केल्या डोक्यावर. आता जरा शांत वाटतंय. पाण्याबरोबर राग, भीती, असूया हळू हळू वाहून जातायत. नळातून खाली पडणाऱ्या पाण्याचा आवाज ऐकतेय मी. कशासाठी हे वादळ? कशासाठी ते भरमसाठ प्रश्न? डोक्यात गोंधळ घालू पाहणाऱ्या एका एका प्रश्नाकडे, एका एका विचाराकडे तिऱ्हाईत म्हणून पाहतेय मी. ह्यातल्या किती जणांवर माझ्याकडे तोडगा आहे? कित्येक तरी नुसतेच इतरांच्या खोडावर बांडगुळासारखे वाढलेत. कात्रीच नाही लावली त्यांना तर वाढणारच ते. खत, पाणी, अगदी तळहाताच्या फोडाप्रमाणे जपतेय मी ह्या विचारांना.
घेतलं मी खुरपं, कुदळ आणि खोरं… सटासट उपटतेय एकेकांना. मी नाही आता उगू देणार ह्यांना, नाही येऊ देणार वादळ… आनंदी कावळा आठवतोय, 'काट्याने कान टोचुया बाबा' म्हणणारा… मी पण आनंदी कावळा होणार. चिखलात फेका नाहीतर गरम तेलात… मी कशातही उभी राहणार. पंख पसरणार.
वादळ थांबलं, पाण्याचा एक थेंब पडला चेहऱ्यावर… खूप सारे पडले मग. मातीचा तो सुंदर वास आला. छाती भरून वास घेतला… पहिला पाऊस. पंख पसरले मी. आता वळचणीला नाही थांबणार, अंग चोरून नाही जगणार. पावसात भिजणार… इंद्रधनुष्यात जाऊन येणार माझ्या काळ्या पंखावर रंग भरायला.
No comments:
Post a Comment