अन्वय

मिटल्या डोळी हिरवी स्वप्ने
घेऊन आज आली
आधारली गे भित्तीवरती
नवखी जगास पालवी …

वृक्ष मोठाले भिवविती
रोमरोमी वारा थरारे बापुडी
कुशीत घेऊन स्वप्नांना
रात्र रात्र झोप नाही...

पानोपानी अनुरागी
फुलली, बहरली, स्वतंत्र मनस्वी
अस्तित्व सिध्द कराया
खडकात उभी पाय रोवुनी...

प्रतिबिंब वाटे गे मजला
बावरी ती वल्लरी
हिरवी जशी तिची स्वप्ने
तशी माझी काळी शाई …

भारलेली ही दुनिया
जीव-लेखणी फरक न जाणी
कागदाइतुकेच माझे जग
नाहीतरी ती वेलही आहे एकाकी !